Kazimierz

Het verhaal van Kazimierz

Kazimierz

‘Zonder mijn papieren kan ik niks beginnen’

Kazimeirz (57) is een goed opgeleide landbouwtechnicus en metaalbewerker uit Polen. Hij werkte o.a. in Spanje, Servië en Duitsland. Hij heeft ook alle papieren die nodig zijn om aan het werk te kunnen. Alleen niet meer in zijn bezit. ‘Ze zijn me afgenomen door mijn werkgevers.’ Teruggaan naar Polen is geen optie vanwege problemen met zijn ex-vrouw. En zo glijdt hij, net als zoveel andere arbeidsmigranten, steeds verder af. Van een nette hardwerkende man, naar iemand die verslaafd is en geen kant meer op kan.

Kazimierz werkte in Stuttgart toen de coronacrisis uitbrak. Hij werd gevaccineerd met het Johnson & Johnson vaccin. Dat was echter niet afdoende en zijn werkgever eiste dat hij zich nogmaals liet vaccineren. ‘Dat wilde ik niet en daarop ben ik ontslagen.’ Hij ging in Aken op zoek naar ander werk, maar dat was niet eenvoudig te vinden. Geen werk betekent voor een arbeidsmigrant geen inkomen en geen dak boven je hoofd. In Aken werd hij geholpen door een aantal nonnen die zorgden voor eten en onderdak. ‘Eind 2022 werd ik benaderd door aan aantal mannen die zeiden dat ze werk voor me hadden,’ Kazimierz werd meegenomen naar Maastricht en kreeg onderdak bij andere arbeidsmigranten. ‘Ze namen ook al mijn papieren in beslag en zeiden dat ik moest wachten.’

Aan het werk
Hoewel hem beloofd was dat hij als metaalbewerker aan de slag kon, pakte dat heel anders uit. ‘Ik werd gedwongen om sleuven te graven voor kabels, heel ander werk dus dan me was beloofd.’ Kazimierz vroeg meermaals naar zijn papieren en uiteindelijk werd hij meegenomen naar België, waar zijn papieren zouden worden geregeld. Er werd echter een bankrekening voor hem geopend, waar hij zelf geen toegang toe heeft. ‘Ik ben bang dat er nu leningen zijn afgesloten op mijn naam, maar ik weet niet hoe ik die bankrekening moet blokkeren of opheffen.’

Uitzichtloos
Kazimierz raakt uiteindelijk steeds meer in de greep van zijn werkgevers die alleen voor onderdak en eten zorgen maar hem niet betalen. ‘Ik werd ook gedwongen drugs te bezorgen, iets wat ik echt helemaal niet wil.’ Uiteindelijk krijgt hij 70 euro in zijn handen gestopt met de mededeling dat hij kan vertrekken. En zo komt hij op straat terecht en uiteindelijk bij bieZefke. Zonder hulp kan hij geen kant op. Bij de gemeente is dit probleem bekend en er wordt ook aan gewerkt. Dat is heel hard nodig want zonder hulp kan Kazimierz, en met hem heel veel arbeidsmigranten, echt geen kant op. bieZefke is voor nu zijn veilige haven.